Klinika, Klaudia Muniak

Gaja budzi się w szpitalu po wypadku, niewiele pamięta z tego, co się wydarzyło. Dużo śpi, nikt jej nie odwiedza, pielęgniarki nie odpowiadają na pytania. W tej sytuacji zrozumiałe są niepewność, uczucie niepokoju i zagrożenia… Te odczucia są jednak tak sugestywne, wzmagające się z taką siłą, że towarzyszą nie tylko bohaterce, ale udzielają się też czytelnikowi. Udręczona dziewczyna czuje chwilami, że popada w paranoję. Wydaje jej się, że miły doktor jest jej jedynym sprzymierzeńcem…

Bohaterka jest wyjątkową osobą, ma świadomość, że żyje dzięki rozwojowi nauki i medycyny. Możliwość edycji genów, wycięcia tego odpowiadającego za zespół Edwardsa stała się dla niej cudowną szansą na normalne życie… A jednak wszystko ma swoją cenę… Jaką? Musicie doczytać sami.

Autorka doskonale zgłębiła temat inżynierii genetycznej oraz rzeczywistości znanej tylko pacjentom szpitali i klinik. Z przejmującą łatwością oddaje odczucia zdezorientowanej pacjentki – wahania nastroju, niepokojące przeczucia, złość na personel bagatelizujący kolejne uwagi i ignorujący dylematy. 

Powieść jest udanym połączeniem wątku medycznego z kryminalnym. Aktualne nawiązanie do sytuacji społeczno-politycznej jest dla mnie ogromnym plusem, pozwala emocjonalniej wczuć się w sytuację bohaterki, zrozumieć jej żal i rozgoryczenie. 

 

Królowa Głodu, Wojciech Chmielarz

Do dziwnej krainy poszukiwaczy żywmetalu, chudzielców, żlebodźwiedzi przybywa Holender Bram, i dociera tam tylko dlatego, że w trudnej sytuacji pomaga mu Polak – Piotr Lisiecki – człowiek o rozumnej zmęczonej twarzy…

Powieść zachwyci wielu – fanatyków fantazy, westernów, powieści przygodowych, ale zadziwi tych, którzy znają Wojciecha Chmielarza jako autora kryminałów.

Walka o władzę, wpływy i panowanie, intrygi, spiski to znaczna część fabuły, nie zabraknie jednak szlachetności i dobra, chociaż relatywnego. Znowu trzeba się będzie chwilkę zastanowić nad tym, co tak naprawdę jest ważne dla człowieka, co nim kieruje. Zło zagrażające ludzkości wiele ujawni, zdradzi prawdziwe motywy i rzeczywiste zamiary bohaterów. Wszystko ma swoją cenę, dla władzy nie liczą się sentymenty czy litość, a jednak czasami zdarza się cud… Przeczytajcie sami J.

Powieść trzyma w napięciu, zaskakuje, wyraziści bohaterowie fascynują, a prawda o ludzkiej naturze dochodzi do głosu… Polecam!

 

Córka nazisty, Max Czornyj

 

Greta Rott cierpi na alzheimera i zaniki pamięci, od wielu lat uczęszcza na terapię. Uważa, że jest złym człowiekiem, że jako córka nazisty odziedziczyła gen zła. Dręczą ja wyrzuty sumienia, bardzo cierpi, ciągle wspomina czasy, kiedy żyła z ojcem - oficerem SS w obozie KL Lublin. Czasami fakt, że traci świadomość i wszystko zapomina, stanowi dla niej błogosławieństwo…

Szansą na poprawienie stanu pamięci jest dziennik pisany przez Annę, która była w tym samym czasie więźniarką obozu. Greta przypomina sobie różne fakty z przeszłości, analizuje je, a my dzięki temu poznajemy okrucieństwo obozowego życia, bezwzględność nazistów, straszne epizody II wojny światowej. Drastyczne sceny, namacalne wręcz cierpienie, zrozumiała trauma głównej bohaterki długo nie pozwalają zapomnieć o powieści.

O książce można powiedzieć dużo – jest piękna, mądra, ale i smutna. Szybko się czyta, a zakończenie zaskoczy wielu czytelników. Gorąco polecam!

Dzień Kobiet, Gabriela Gargaś

 

"Są w życiu takie momenty, migawki, jak pokaz slajdów, które potem człowiek wspomina. I uśmiecha się do nich. I potem zdaje sobie sprawę, że chce ich więcej w swoim życiu, że czegoś mu brakuje i że potrzebuje tej drugiej osoby choćby na chwilę, na jedno spojrzenie, jeden uścisk dłoni, jedno westchnienie, jeden wspólny wypad na miasto, jeden pocałunek. Na milisekundę wrażeń..."

    Książka, która wzruszy, ale i zmusi do refleksji o tym, co w życiu jest ważne... Bohaterkami są trzy kobiety - każda z innym bagażem doświadczeń... Rozmawiają, wspierają się, szukają recepty na szczęście i udany związek... Każda ma inne przemyślenia, rady, ale prawda jest taka, że nawet jeżeli bardzo chcielibyśmy komuś pomóc, to nie możemy... i ta bezsilność jest bardzo trudna.

    Gabriela Gargaś jak zwykle stara się trafić do serc czytelniczek - pisze o uczuciach, złamanym sercu, trudnych momentach w związkach, ale skupia się na najważniejszym - chciałaby nauczyć czerpać radość ze wszystkiego, nie przejmować drobiazgami, walczyć o przyjaźń i miłość, kierować się odwagą. Zaleca dystans do siebie i wyzbycie lęku przed błędami. Według niej zawsze trzeba ryzykować i korzystać z każdej szansy, jaką niesie życie.

Prawo matki, Przemysław Piotrowski

 

Powieść dla czytelników odpornych na brutalność, ceniących bezkompromisowość, szanujących odwagę. Silne emocje gwarantowane!

Główna bohaterka to twarda kobieta, zaprawiona w bojach, zahartowana przez życie. Postać ta ma pierwowzór w rzeczywistości i to jemu dedykowana jest książka.

Luta Karabina  - były żołnierz sił specjalnych, aktualnie pracująca na platformie wiertniczej, wraca z Norwegii i zabiera dzieci do parku rozrywki. Franek od dłuższego czasu marzył o tym, aby przejechać się kolejką górską. Matka spełnia to życzenie, jednocześnie popełniając poważny błąd – pozostawia trzyletnią córkę pod opieką nieodpowiedzialnego brata. Z wysokości wagonika kolejki widzi moment porwania Weroniki, a rozpacz i bezsilność prawie odbiera jej oddech… Od tego momentu rozpoczyna się pogoń za zwyrodnialcami… Luta wykorzystuje doświadczenie zdobyte w Iraku i Afganistanie, instynkt, całą energię oraz pomoc nadkomisarza Zygmunta Szatana,  aby odzyskać córkę całą i zdrową…

Wyobraźnia autora nie pozwala na przewidywanie kolejnych zwrotów akcji, a drastyczność scen zapewnia emocjonalny rollercoaster.

„Odbierając jej córkę, wypowiedzieli jej wojnę. Nie mieli pojęcia, że wojna to jej żywioł, a ona dopiero wtedy czuje się jak ryba w wodzie.”

Pejzaż z Aniołem, Magdalena Kordel

 

Dzięki takim powieściom można w lepszym nastroju przeżywać święta… Problem z zakupem prezentów, niekończąca się lista spraw do załatwienia, przedświąteczny zgiełk odchodzą w lekkie zapomnienie, gdyż historia Ady otula nas i ogrzewa serca.

Główna bohaterka jest w podłym nastroju. Czuje się źle – samotna, opuszczona, nienawidzi grudnia, który jest dla niej najgorszym czasem w roku. Tkwi w niej uzasadnione poczcie krzywdy, które jest ciągle podsycane przez zimną, wyrachowaną, egoistyczną matkę. Wiele jej problemów rozwiąże wyjazd do Malowniczego, spotkanie z rodziną i bliskimi Magdy – przyjaciółki ze szkolnych lat… Ucieczka na przysłowiowy koniec świata okaże się cudownym rozwiązaniem.

Inne problemy dotykają najstarsze pokolenie. Seniorzy często czują się opuszczeni, niepotrzebni, rozgoryczeni. Wraz z wiekiem problemy się mnożą, przybywa sarkazmu, ale nie ułańskiej fantazji, czego doskonałym przykładem są panowie – Stefan i Mateusz. Na szczęście w tej powieści wszystko dobrze się kończy!

„Pejzaż z Aniołem” przypomina nam, że w wigilijny wieczór puka nie tylko miłość, dobroć, przebaczenie, ale czasem tęsknota i smutek. Często muskają nas anielskie skrzydła lub duch świąt Bożego Narodzenia, trzeba umieć to tylko zauważyć… a najpiękniejszy cud – to cud bycia razem.

Szeptucha, Katarzyna Berenika Miszczuk

 

Ciekawe połączenie romansu, fantastyki, fascynacji słowiańską mitologią… i humoru.

Gosława Brzózka właśnie odbiera dyplom ukończenia uczelni medycznej, ale musi jeszcze odbyć roczne praktyki.  Mają one zdecydować o tym czy ostatecznie zostanie szeptuchą czy lekarzem. Młoda dziewczyna buntuje się, nie widzi się w roli „wsiowej baby” leczącej sporządzanymi przez siebie maściami, kroplami i zaklęciami. Jednak pod wpływem nacisków mamy  jednak zamienia warszawskie mieszkanie na wiejskie lokum w Bielinach. Dziwnym zbiegiem okoliczności tę samą osobę – szeptuchę Jarogniewę z małej wsi pod Kielcami, rekomenduje najlepsza przyjaciółka Gosi – Sława…

Już pierwszego dnia praktyk Gosia spotyka przystojnego blondyna o przenikliwie błękitnych oczach, przekonuje się też, że praca znachorki ma wiele wspólnego z marketingiem. I jeden i drugi wątek wciągają bez reszty…

W takich okolicznościach Gosia, panicznie obawiająca się gadów i kleszczy, rozpoczyna nowe życie, w którym każdy ma jakieś tajemnice, bogowie ingerują w życie bohaterów, a przeznaczenie mocno wpływa na bieżące wydarzenia.

Skrawek pola, Kasia Bulicz-Kasprzak

 

Ludzkie życie zależy od przypadku i nie ma nic, co gwarantowałoby szczęście. Ani uroda ani bogactwo… A jednak wiele zależy od tego, czy ma się chociaż skrawek pola, dzięki któremu rodzina ma szansę przetrwać.

Przepiękna opowieść o wiejskiej społeczności pozwala cofnąć się w czasie, poznać historię, zrozumieć trudy towarzyszące naszym dziadom i pradziadom. Uświadamiamy sobie, że miejsce w hierarchii zależy przede wszystkim od posiadanej ziemi, chociaż ogromne znaczenie ma to czy w małżeństwie trafimy na kogoś dobrego, szlachetnego, z kim łatwiej poradzić sobie z ciężką pracą, ogromnym wysiłkiem i przeciwnościami losu. By dobrze funkcjonować trzeba pamiętać o ważnych zasadach, wypracowanych przez każda grupę, szanować doświadczenie np. znachorki, doceniać siłę plotki, pamiętać o tym, że na wsi nie ma tajemnic i sekretów – wszyscy wszystko widzą.

Czas mija, a tak naprawdę poza warunkami życia niewiele się zmieniło – bohaterowie chcą kochać, dobrze wychować dzieci, zapewnić szczęście rodzinie – za wszelką cenę. Szukają stabilizacji, swojej drogi, szansy na wzbogacenie się. I niezmiennie miłość jest najistotniejszym uczuciem, które autorka przepięknie, z ogromną wrażliwością nam pokazuje. Obserwujemy zarówno tę pierwszą, która przychodzi znienacka, trawi od wewnątrz, ściska za gardło, cieszy i przeraża jednocześnie. Jeden z bohaterów cierpi, czuje, że jego serce jest złamane, że utonął w tym uczuciu i boleśnie się zawiódł… Ale czasami zaskoczyć może i przywiązanie do kogoś, szacunek i stateczność. A zdarza się i tak, że niespełnioną miłość zastępuje przyjaźń.

Powieść czyta się cudownie lekko, a ile można sobie przypomnieć z czasów dzieciństwa – i przyśpiewki, i powiedzenia, przepisy, nazwy roślin, domowych sprzętów… Doceniam również życiową mądrość, wiedzę o ludzkiej naturze, pełne wyrozumiałości spojrzenie na słabości i błędy…

Drogi Święty Mikołaju. Jak uratować święta?, Natasz Socha. Magda Mazur

 

        Niektórzy traktują listopad jak wstęp do grudnia, a ten wszystkim kojarzy się ze świętami. Nie dla wszystkich ten czas jest magiczny i zaczarowany. Dla wielu z nas stanowi kumulację rozterek i zmartwień – o tym właśnie jest ta powieść…

        Poznajemy kilka rodzin, każdą w mniej lub bardziej ponurym okresie… Autorki w cudowny, filmowy wręcz sposób obrazują nam bohaterów – zamykam oczy i od razy pojawia się Karolina w czarnym futerku lub wuj Teodor w futrze z bobra… Poruszyło mnie wiele scen, między innymi moment rozstania Matyldy z Krzysztofem. Ogarnął mnie nie tylko przejmujący smutek i gorycz, poczułam dodatkowo szczerą awersję do kremu z nagietka…

      Hmmm, czy ludzie przestali kochać święta, czy rzeczywiście spotkania przy rodzinnym stole generują jedynie spięcia i rozstroje nerwowe? Zdecydowanie nie: „Wigilie bywają różne. Rodzinne, samotne, wesołe i smutne. Bywają kolorowe i czarno-białe. Pełne śmiechu lub zadumy. Ale zawsze dają nadzieję.”

Trzy odbicia w lustrze, Zbigniew Zborowski

 

    Zachwycająca opowieść o trzech pokoleniach kobiet próbujących znaleźć szczęście, walczących z przeznaczeniem, bezsilnych wobec zawirowań historii…

    Wszystko zaczyna się od guwernantki Zosi, która przyjeżdża do dworku na Kresach, zagubionego wśród wołyńskich łąk, by uczyć opornego na wiedzę Stasia Hryniewicza. Tam przeżywa płomienną miłość do młodego dziedzica Adama, biorąc za dobrą monetę jego zapewnienia o miłości. A to dopiero początek jej problemów, bo wybucha II wojna światowa, a ona nie ma jak wrócić do rodzinnej Warszawy.

    Życie jej córki Wandy wcale nie jest łatwiejsze, a wnuczki Anny – równie pogmatwane… Okazuje się, że niektóre decyzje mają wpływ na losy kilku pokoleń…

    Polecam wszystkim, bo powieść zachwyci zarówno wielbicieli sag historycznych, jak i lubiących sensację czy kryminał… Nie brakuje również, jak to w życiu, wątków miłosnych – tutaj nielukrowanych, przejmujących smutnym realizmem, ale i dającym nadzieję na szczęśliwe zakończenie...

„Nie licząc kota, czyli kolejna historia miłosna”, Kasia Bulicz-Kasprzak

 

    Urocze i zabawne perypetie Joanny, która pewnego czerwcowego dnia dowiedziała się o śmierci ciotki i odziedziczonym spadku.

Powrót do miasteczka jest równoznaczny ze stawieniem czoła przykrej przeszłości, ale przynosi również szansę na wyprostowanie, wyjaśnienie wielu spraw… Okazuje się, że emerytowana nauczycielka oprócz rodzinnych tajemnic i pięknego mieszkania pozostawiła w spadku rasowego kota…

Delikatna Joanka dostaje się pod skrzydła wścibskiej, ale opiekuńczej sąsiadki, zaprzyjaźnia z notariuszem, nawiązuje cudowną relacją z licealną koleżanką i spotyka dawną miłość…

Autorka w niezwykle ciepły sposób prowadzi losy swoich bohaterów, z wrażliwością i wyczuciem przelewa na karty powieści ich marzenia, rozterki i dylematy, zapewniając jednocześnie niejeden uśmiech czy nawet głośne wybuchy śmiechu…