Niedopasowany, Karol Husak

 

       Mądra powieść o dorastaniu, miłości, zagubieniu, poszukiwaniu szczęścia. Poznajemy w niej historię pięcioosobowej rodziny, która przeżywa kryzys związany z dorastaniem Pawła – tytułowego Niedopasowanego… Ten moment staje się punktem wyjścia do refleksji o tym, co w życiu ważne i o szansach na naprawę błędów…

         Gdy nastolatek ucieka z domu, rodzice zaczynają się zastanawiać nad prawdziwymi przyczynami takiej decyzji. Wspominają, analizują, próbują spojrzeć na sytuację z różnych perspektyw. Czują się rozżaleni, przerażeni i rozgoryczeni – przecież mieszkają w pięknym domu, nie brakuje im pieniędzy, starali się być cierpliwi i wyrozumiali… Co poszło nie tak? Jak sobie radzi ich syn? Czy nic mu nie grozi?

Paweł był zawsze grzecznym dzieckiem, rozsądnym, opiekuńczym, odpowiedzialnym, potrafił zająć się młodszym rodzeństwem, nie sprawiał problemów. Jednak powoli chłopiec zaczął się oddalać, spłycać kontakt z rodzicami, w zamian stając się aktywnym poza domem – cały zaangażował się w muzykę, a nawet zaczął grać w zespole rockowym. Niestety zdarzały mu się wagary, czas spędzał w sklepie muzycznym, ponieważ to właśnie gra na gitarze stała się jego największą pasją. Wraz z wiekiem coraz częściej czuje się samotny, wyobcowany, często popada w melancholijny nastrój. Jednocześnie powoli nabiera pewności siebie, ma odwagę być inny od kolegów, wyrażać odmienne zdanie, iść pod prąd, wyróżniać się strojem i zainteresowaniami. Ta konsekwencja w szlifowaniu talentu i ogromny entuzjazm dla muzyki u jednych budzi zazdrość, u innych podziw. Odczuwa mnóstwo sprzecznych emocji – czuje się artystą, marzy o usamodzielnieniu, czuje, że rodzice stoją mu na drodze, że w ogóle go nie rozumieją. Ma wrażenie, że nigdzie nie pasuje - trudno mu porozumieć się z dorosłymi, ale z rówieśnikami również nie może się dogadać… Nie zgadza się z zarzutami mamy, która uważa, że jest przekorny, nieodpowiedzialny, że wystawia jej cierpliwość na próbę.

Lektura tej powieści przyniesie korzyści wszystkim – rodzicom przypomni jak trudno odnaleźć się nastolatkowi w pozornie ustabilizowanym świecie, a młodzi ludzie będą mieli szansę spojrzeć na wszystko z perspektywy dorosłych. Okazuje się, że nikomu nie jest łatwo i nikim nie kierują złe intencje, co jest oczyszczającym spostrzeżeniem. Po prostu pierwsi boją się o dziecko, marzą o zapewnieniu mu dobrego startu, a drudzy muszą poznać samych siebie i konsekwencje podejmowanych decyzji.

Autor każdą sytuację nakreśla w konkretny, wręcz sprawozdawczy sposób. Siła przekazu tkwi w prostocie, dzięki czemu czytelnik koncentruje się na tym, co ważne, sam formułuje wnioski i dokonuje ocen.

Czterdzieści dusz, Piotr Borlik

 

Powieść porusza kontrowersyjny problem – ciemnej strony Kościoła. Z tego powodu kwalifikuję ją jako celowaną do dorosłego, dojrzałego czytelnika, który zrozumie, że patologie dotykają różnych środowisk, a występują szczególnie tam, gdzie zależności, szczeble hierarchii i szerokie wpływy dają możliwości wykorzystania władzy i pozycji.

W jednym z najbardziej religijnych regionów w Polsce, w starym klasztorze, będącym miejscem resocjalizacji dla czterdziestu księży - pensjonariuszy, dochodzi do brutalnego morderstwa. Ze szczególnym okrucieństwem zostaje zabity ojciec dyrektor, a ze względu na specyfikę miejsca, podejrzani są właściwie wszyscy mieszkańcy, szczególnie, że każdy z nich mógł mieć motyw i sposobność. Dlaczego zginął ksiądz Krzysztof – człowiek dobry, mentor i opiekun, który nikogo nie skreślał, a wręcz przeciwnie, każdemu dawał szansę i z wyrozumiałością podchodził do wszelkich słabości?

Tego próbuje dowiedzieć się Sara Bednarek, starsza aspirantka, która jednocześnie zostaje zaskoczona zaproszeniem do kurii, oddelegowaniem do wyjaśnienia specyficznego przestępstwa i awansem. Jej szef, nadinspektor Leon Bugajski, uważa, że idealnie sprawdzi się w tym zadaniu. Docenia jej szeroką wiedzę, kompetentność, skuteczność i co istotne w przypadku tej konkretnej sprawy – głęboką wiarą, z którą się nie kryje. Jednak czy pozostawienie jedynej kobiety samej pośród zepsutych i zdegenerowanych mężczyzn to na pewno dobry pomysł? Czy jej fachowa wiedza, zdolność dedukcji, szacunek wobec przełożonych będą miały szansę wygrać z ograniczeniami, wymuszonymi przez potrzebę ochrony dobrego imienia Kościoła? Sara początkowo czuje ekscytację, ale szybko zaczyna zastanawiać się nad tym, czy spotkała ją życiowa szansa, czy też zastawiono na nią perfidną pułapkę… Prawnik, związany z kurią i arcybiskupem zdecydowanie sprzeciwia się udziałowi Sary w śledztwie. Przeszkadza mu nie tylko fakt, że jest kobietą,  zarzuca jej również młodość, porywczość i bezczelność. Na szczęście sam arcybiskup Żywiecki okazuje się trzeźwo myślącym i pozbawionym uprzedzeń człowiekiem…

Powieść stanowi doskonały pretekst do dyskusji o tajemnicach, skandalach, grzechach księży, ale także sposobach wybrnięcia z  niekorzystnej passy w mediach, poprawę PR-u. Trzeba pogodzić się z tym, że są to tylko ludzie, którzy nie zawsze przynoszą Kościołowi chlubę, a na dłuższą metę zamiatanie paskudnych spraw pod dywan, przemilczenia, zasłanianie się klauzulą poufności przynoszą tylko szkodę.

Książka zaskoczyła mnie jeszcze z innego powodu – niedawno przeczytałam „Incydent” i z zachwytem stwierdzam, że są to bardzo różne powieści. Piotr Borlik ujmuje profesjonalizmem w prowadzeniu fabuły, jak nikt inny potrafi czytelnika jednocześnie wciągnąć w akcję… i zmylić w próbach typowania mordercy.

Wieża strachu, Przemysław Borkowski

 

    Fascynujący thriller, który zmusi czytelnika do smutnej refleksji, że często nie doceniamy tego, co mamy, ale jednocześnie natchnie nadzieją, że nigdy nie jest za późno, aby żyć po swojemu i na własny rachunek.

Prokurator Gabriela Seredyńska, jako osoba dokładna i logicznie myśląca, ma ogromną szansę rozwikłać zagadkę skomplikowanego morderstwa w apartamentowcu na trzydziestym piętrze.  Tym razem jej sumienność i opanowanie mogą nie wystarczyć, bo kontrolowanie przebiegu śledztwa, w którym nic nie jest takie, na jakie wygląda, a trupy się mnożą, okazuje się frustrujące. Nic tu nie jest pewne – ani tożsamość ofiar, ani przyczyny zgonu, a już tym bardziej motywy… Brakuje śladów walki czy awantury, obrażeń widocznych na pierwszy rzut oka oraz świadków. Co takiego złego wydarzyło się w małżeństwie ambitnej prawniczki i rokującego malarza, a dokładniej w ich drogim, budzącym zachwyt i zazdrość mieszkaniu?

Niepohamowana wyobraźnia autora jest dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Wyraźnie czuję też, że pociąga go mroczna strona ludzkiej psychiki – czasami, uciekając od rzeczywistych problemów, zatracamy się w szaleństwie, a już na pewno miłość od nienawiści, bliskiej obłędowi, dzieli tylko jeden krok.

Powieść czyta się doskonale, z niecierpliwością śledzi postępujące dochodzenie, łączy fakty, nie będąc jednak pewnym do końca formułujących się wniosków…

Śmierć w Żelazowej Woli, Tomasz Sobieraj

 

Komedia kryminalna nie tylko dla melomanów! Powieść spodoba się czytelnikom lubiącym połączenie fascynującej zagadki, ciekawych postaci z żartobliwym spojrzeniem na obyczajowość małego miasteczka.

Żelazowa Wola jest odwiedzana przez wielu turystów i miłośników muzyki z kraju i z zagranicy. Tu przyszedł na świat Fryderyk Chopin, tu też znajduje się park i muzeum, w którym odbywają się cykliczne koncerty. Właśnie w tym niezwykłym, wręcz magicznym miejscu, dochodzi do morderstwa – ginie Jaś Drewnicki – młody, ambitny artysta – wschodząca gwiazda polskiej pianistyki, grający tego dnia recital Chopinowski. Jego ciało znajduje pracownik ochrony parku Emil Marchewka. Kto mógł targnąć się na życie spokojnego muzyka u progu kariery? I dlaczego w jego ręku znaleziono karteczkę z zaszyfrowaną wiadomością, a za pasem broń?

Rozwikłania motywów zbrodni podejmuje się z pozoru niedbały aspirant Ireneusz Fatalny. Ma jednak konkurencję, ponieważ dociec prawdy próbuje również ochroniarz Marchewka, któremu pomaga inteligentna, mająca niesamowitą smykałkę do rozwiązywania zagadek, bibliotekarka Kasia… Intryga się komplikuje, a ślepe uliczki, nieprzewidziane przeszkody  skutecznie utrudniają wykrycie sprawcy morderstwa.

Powieść napisana lekko, zabawnie, z dużą dozą ironicznego podejścia do rzeczywistości. Jej niewątpliwym atutem jest wplecenie w akcję drobiazgów ze świata muzyki – ciekawa jestem czy rzeczywiście apartamenty hotelowe w Żelazowej Woli perfumowane są zapachem fiołków, które to były ulubionymi kwiatami wielkiego Fryderyka, i czy odnajdzie się kiedyś siedemnasty polonez jego autorstwa…

Apartament, Izabela Janiszewska

 

         Powieść uświadamia nam, że zło czai się wszędzie, a psychopaci żyją tuż obok. Nigdy do końca nie będziemy pewni, kto z naszego otoczenia nakłada maskę, kto jest bliski paranoi, a kto wywrze na nas toksyczny wpływ…

         Nina i Tomasz są szczęśliwym małżeństwem. Wyjeżdżają w Karkonosze, w przepiękne miejsce nad zalewem Modrzewiówka, aby pobyć razem, odpocząć od pracy i codziennych obowiązków, nacieszyć się sobą. Hotel okazuje się wspaniałym miejscem, a apartament master suite spełnia wszystkie oczekiwania…

Niestety już na drugi dzień po przyjeździe, okazuje się, że kobieta znika i co gorsze – nikt jej nie widział… Tomasz w panice rozpoczyna poszukiwania, wypytuje z determinacją obsługę hotelu, miota się, próbując odgadnąć, co jest przyczyną zniknięcia żony – nieszczęśliwy wypadek, porwanie czy może tuszowanie jakiegoś przestępstwa? Zupełnie nie pamięta, co wydarzyło się w apartamencie! Odnosi wrażenie, że wszyscy knują przeciwko niemu, czuje się coraz bardziej osaczony. Towarzyszy mu i doradza poznany w hotelowym barze mężczyzna, który jest wprawdzie męcząco egocentryczny i arogancki, ale którego pewność siebie jest jednocześnie wsparciem i motywatorem działania. Tomasz jest zdeterminowany, nikomu nie ufa i ostatecznie zgłasza zaginięcie żony na policję…

Lekturze powieści towarzyszy trochę upiorna, lepka atmosfera niepokoju. Osnuwa ona czytelnika, sprawia, że skórę oblepia pot, a na  ciele pojawia się gęsia skórka. Opisy gwiżdżącego za oknami wiatru, szalejącego deszczu potęgują napięcie… A zakończenie – wbija w fotel! Długo nie zapomnicie o tej historii!

Incydent, Piotr Borlik

 

Tytułowy „incydent” to terrorystyczny zamach w pociągu. Niestety zarówno wdzięczna nazwa składu – Pomarańczarka, jak i to niefortunne określenie tragedii, w której ginie ponad czterdzieści osób, są bardzo mylące…

Śledztwa w tej sprawie podejmuje się zastępczyni prokuratora okręgowego – Natalia Kruger. Kobieta jest nieugięta, nieustępliwa, skupia się na pracy, aby zapomnieć o niepowodzeniach w życiu osobistym. Jej działania nie są mile widziane przez zwierzchników, wyraźnie czuje, że całe wydarzenie ma drugie dno… W dotarciu do prawdy pomaga jej dziennikarka – wdowa po jednym z pasażerów pociągu oraz zaprzyjaźniony policjant. Ale nawet działając wspólnie, trudno im odkryć, co dobrze prosperujący biznesmen, bez powiązań z władzą i wojskiem, ma wspólnego z zamachem… A może kluczem jest minister, który posługując się opinią publiczną, sieje nienawiść do Ukraińców?

Historia tego ataku porywa i mrozi krew w żyłach. Autor zaprosił nas do świata bezwzględnej polityki, korupcji i zakłamania, świata, który wydaje się bardziej brudny niż show biznes. Skala nacisków, prób przekupstwa, brutalnych gróźb, bezczelność tych, którzy maja władzę – przeraża. W tym środowisku wszelkie możliwości wykorzystuje się jedynie do realizacji własnych celów, prawdziwi przyjaciele to niedorzeczność, a znieczulica i totalna arogancja są normą.

Trzeba przyznać, że akcja pędzi jak pendolino i budzi ogromne emocje!

Gościniec, Kasia Bulicz-Kasprzak

 

Z ogromną przyjemnością wraca się do bohaterów ze „Skrawka pola”, czyta o ich dalszych perypetiach. Zaglądając do domostw w Tynczynie, poznając radości i troski, jednocześnie wczuwamy się w ich nastroje i emocje. Autorka w cudowny, lekki sposób przenosi nas w pierwszą połowę XX wieku – okres trudny, nieżyczliwy właściwie dla każdego Polaka.

Czasami z życiowego gościńca można zboczyć na kamienistą ścieżkę… i nawet nie zauważyć tego od razu… Taki los spotkał Krystynę. Nie zwróciła uwagi na gęstniejącą atmosferę w domu, na rosnące napięcie, a na naprawę błędu, jakim okazało się małżeństwo, było za późno. Z pokorą postanowiła znosić swój los… do czasu, gdy podjęła decyzję, że zawalczy o dobro dziecka!

Powieść pozostawia w sercu ślad – porusza tyle ważnych problemów – przemocy w rodzinie, zawiedzionej miłości, zdrady, ogromnego żalu. Wdzięczna jestem autorce za nadzieję, jaka wybrzmiewa z historii Marianny i Wawrzka – szczęście jest możliwe, czasami znajduje się blisko, nawet w zasięgu ręki.

Szczęście na wagę, Agnieszka Olejnik

 

    Mądra powieść o tym, że trzeba odważyć się walczyć o swoje szczęście, nie dać się zwieść pozorom i zastraszyć hejterom… I zawsze szukać właściwego wyjścia, bo takie istnieje – nawet z najbardziej skomplikowanego  życiowego labiryntu...

Ewę poznajemy w momencie, kiedy postanawia „przemeblować” swoje życie. Do tej pory jak „niespełniona siłaczka” - pracuje jako nauczycielka języka polskiego, prowadzi dom i chociaż doskonale łączy te światy, to nie jest szczęśliwa. Czuje się przytłoczona codziennością, zmęczona, sfrustrowana. Marzy o kursie języka angielskiego, o tym, aby być lepszą matką, bardzo chciałaby mieć psa. Otyłość córki odbiera jako osobistą porażkę. Przykro jej, że nie rozumie Klaudii, nie potrafi do niej dotrzeć, nie wie, jak jej pomóc. Ma również wrażenie, że jej małżeństwo popadło w rutynę, chociaż sama przyznaje, że atmosfera między nią i Mirkiem nigdy nie była supergorąca. Spokojnie więc znosi jego częste wyjazdy, godzi się z nieobecnością…  Skutki tego wszystkiego okazują się, dosłownie, opłakane… Problemy piętrzą się, gromadzą, aż przychodzi kryzys i okazuje się, że Ewa to jednak silna babka!

Autorka delikatnie przekazuje, że każdy ma inną historię, ale ma też prawo do popełniania błędów. A już z pewnością każdy potrzebuje zainteresowania i przyjaciół.

Wysłuchaj mnie, Tess Gerritsen

 

   

Skomplikowane śledztwo w sprawie morderstwa, sąsiedzkie tajemnice, zaginiona nastolatka oraz ulubiony kobiecy duet śledczy – to przepis na sukces! Nieustępliwe, niezmordowane Maura i Jane znowu odkryją prawdę…

    Gdy ginie miła, lubiana przez wszystkich pielęgniarka wydział zabójstw rozpoczyna śledztwo, ale jest to tylko jeden z wątków.

    Angela Rizzoli, matka Jane, jest atrakcyjną dojrzałą kobietą, doskonałą gospodynią, ale też niezwykle wścibską osóbką… Potrafi zirytować! Wszystko obserwuje, nic, co dzieje się na osiedlu, nie umknie jej uwadze, albo tak tylko jej się wydaje, bo jednak pewne tajemnice sąsiadów wprawiły w osłupienie nawet ją… Angela postanowiła dbać o bezpieczeństwo w okolicy, czujnie reagować na niepokojące sygnały, ale czuje się ignorowana. Ani policja, ani córka nie chcą jej słuchać… Nawet grupa przyjaciół, z którymi regularnie gra w scrable uważa, że skupia przesadną uwagę na nowych, cichych sąsiadach. Zresztą niepokoi ją nie tylko ich dziwne zachowanie, obsesyjnie myśli również o regularnie pojawiającej się pod oknami białej furgonetce… Czy są to tylko fanaberie samotnej kobiety czy może jednak intuicja?

     Tess Gerritsen lekko, ale wnikliwie przedstawia skomplikowane historie. Czytając jej powieści nigdy się nie nudzę – każda przynosi pełen napięcia dreszczyk i kipi od emocji – miłości, nienawiści, strachu, chęci zemsty, które splatają się w zwykłe ludzkie życie.

Lekarka nazistów, Anna Rybakiewicz

 

Niezwykła powieść! Przede wszystkim o wojnie i miłości, ale też o tolerancji, walce ze stereotypami, uczciwości. O wielu sprawach, często bolesnych i wstydliwych, ale bardzo ludzkich…

Poznając historię Alicji Sambor, uświadamiamy sobie, jak znikomym trybikiem w machinie historii jest człowiek. Lekarka, uciekając z córką z Warszawy, musi poradzić sobie w nowym miejscu, stawić czoło okupacyjnym represjom wobec Polaków, nieufności sąsiadów. Stara się jednocześnie pozostać wierna zasadom, a nic nie jest proste – każda decyzja niesie konsekwencje, a uczucia mają wiele odcieni… Jest silna, twarda, inteligentna, całym sercem kocha swój zawód i najważniejsza jest dla niej walka o życie i zdrowie WSZYSTKICH pacjentów. Mieć torbę lekarską przy sobie i czyste sumienie – to dla niej najistotniejsze.

Ogrom emocji budzi ta powieść. Autorka przypomniała czasy okrutnego terroru, wplatając w nie, jakby na przekór okolicznościom, wątek romansu… Zrozumiałe więc, że na kolejnych kartach mieszają się sprzeczne uczucia – miłości i nienawiści, goryczy i nadziei, wdzięczności i pragnienia zemsty…

Polecam!

Gdzie śpiewają raki, Delia Owens

Powieść urzeka prostotą, wzrusza, ale jednocześnie rani serce… Ludzie potrafią być okrutni z wielu powodów…

Jest to historia samotnej, opuszczonej dziewczynki, której trudno komuś zaufać i pokochać, a która jednak walczy i znajduje siłę, by otrząsnąć się  z nieszczęścia. Jej niezwykła intuicja, umiejętność łączenia nauki ze sztuką nierozerwalnie związane są z miłością do przybrzeżnych mokradeł. Nie zna innego świata, ten wydaje się jej doskonały, czuje z nim silną więź.

O czym jest ta powieść? O tym, że zranione uczucia mogą stać się niezwykle niszczącą siłą. O tym, że nie zawsze trzeba wierzyć plotkom – czasami okazuje się, że „Dziewczyna z Bagien, która nie umie przeliterować słowa „kot”, zna łacińskie nazwy skorupiaków, wie, gdzie występują i dlaczego”. I o tym, że prawdziwa miłość przetrwa wszystko…

Za co jeszcze pokochałam tę powieść? Wiem już jak wygląda krogulec czarnołbisty i oplątwa – wyszukałam w Internecie … Uświadomiła mi na nowo, jak niezbędna jest umiejętność czytania, jak ważne jest, by los postawił na naszej drodze dobrego człowieka, poza tym niemożliwe jest poznanie do końca kogoś innego, więc pogódźmy się z tym, że zawsze może nas czymś zaskoczyć…